در دل ملت‌ها

آیه‌ای که زندگی شد

وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ ﴿٥﴾

﴿قصص/۵﴾

قصه مصور

روایت

چهلوچند سال است یک کلمه را مدام تکرار می‌کنند: انزوا. می‌خواستند ایران را منزوی کنند — و این قصه، روایت جواب آقاست به آن کلمه: جوابی که نه در سالن‌های دیپلماسی، که در دل ملت‌ها داده شد.

سال ۶۴، رئیس‌جمهور جوان ایران در اولین سفر خارجیاش به پاکستان رفت — و مردم، کنترل را از دست نیرو‌های انتظامی پاکستان درآوردند؛ کیلوم‌تر‌ها با اتوبوس آمده بودند که ببینندش. سال ۶۶، نیویورک؛ پشت تریبون مجمع عمومی سازمان ملل ایستاد، در قلب قلمرو دشمن، ادعانامهٔ ملت ایران را خواند و صدام را به هیتلر تشبیه کرد — چنانکه وزیر خارجهٔ انگلیس گفت: «این نطق سراسر تحریک و تحقیر غرب بود». و سال ۶۸، کره شمالی: استقبال میلیونی مردم کشوری که مسلمان هم نبودند؛ و در جماران، امام و حاج احمدآقا آن استقبال را از تلویزیون تماشا می‌کردند که امام گفت: «رهبری به ایشان زیبنده است».

رهبر که شد، مخاطبش باز ملت‌ها بودند. بهمن ۹۰، در نماز جمعهٔ تهران، خطبه را به عربی خواند — مستقیم خطاب به برادران عرب، بیواسطهٔ دولت‌ها و مترجم‌ها: فصل جدیدی شروع شده؛ قرن اسلام و عصر ملت‌ها فرا رسیده است. و شهریور ۹۱، همان ایرانی که قرار بود منزوی باشد، می زبان اجلاس سران جنبش عدم تعهد شد: سران و نمایندگان بیش از صد کشور به تهران آمدند و ایران، قلب تپندهٔ جنبش شد؛ و آقا در همان اجلاس گفت اتاق فرمان جهان نباید با دیکتاتوری چند کشور غربی اداره شود. سال ۹۶، داعش — که قرار بود به نام اسلام، خلافتی دروغین بسازد و چهرهٔ اسلام را سیاه کند — با نقش محوری ایران و محور مقاومت نابود شد؛ و آقا پیام داد که این پیروزی، خدمتی بزرگ به همهٔ ملت‌ها و بشریت بود. سال ۱۴۰۱ در دیدار دانشآموزان از افق خبر داد: «نظم جدیدی بر جهان حاکم خواهد شد».

و دی ۱۴۰۴ — در آخرین زمستان عمرش — حساب چهل سال را یکجا کف دست تکرارکنندگان آن کلمه گذاشت: «می‌گویند ایران منزوی است؛ ابدا! ایران امروز، به عنوان یک کشور مستقل و شجاع و دارای آینده در دنیا مطرح است».

دولت‌ها را می‌شود تحریم کرد و ترساند؛ اما دل ملت‌ها تحریمبردار نیست. آقا از روز اول، سرمایهاش را همانجا گذاشته بود — و وعدهٔ قرآن دربارهٔ مستضعفان زمین، در همین مسیر جلو می‌رفت.

صحنه‌ها

قصه کوتاه

سال ۶۴ رئیس‌جمهور جوان ایران به پاکستان رفت. مردم کنترل را از دست نیروهای انتظامی پاکستان درآوردند. کیلومترها با اتوبوس آمده بودند که ببینندش. سال ۶۶، نیویورک. پشت تریبون مجمع عمومی سازمان ملل ایستاد و صدام را به هیتلر تشبیه کرد. وزیر خارجه انگلیس گفت: «این نطق سراسر تحریک و تحقیر غرب بود.» سال ۶۸، کره شمالی. امام و حاج احمدآقا از تلویزیون استقبال میلیونی مردم کره را تماشا می‌کردند. امام گفت: «رهبری به ایشان زیبنده است.» بهمن ۹۰، نماز جمعه تهران. آقا خطبه را به عربی خواند، خطاب به برادران عرب: فصل جدیدی شروع شده. شهریور ۹۱، تهران میزبان اجلاس عدم تعهد شد. سران بیش از صد کشور آمدند. ایرانی که قرار بود منزوی باشد، شد قلب تپنده جنبش. سال ۹۶، داعش که قرار بود خلافت اسلامی بسازد، با نقش محوری ایران و محور مقاومت نابود شد. سال ۱۴۰۱، در دیدار با دانش‌آموزان گفت: «نظم جدیدی بر جهان حاکم خواهد شد.» دی ۱۴۰۴: «می‌گویند ایران منزوی است؛ ابدا! ایران امروز، به عنوان یک کشور مستقل و شجاع و دارای آینده در دنیا مطرح است.»

منابع

منابع مورد استفاده در تهیه این قصه:

گزارش‌های مستند سفر رئیس‌جمهور به پاکستان — ۱۳۶۴ (اولین سفر خارجی) نطق رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل، نیویورک — ۱۳۶۶؛ و واکنش وزیر خارجه انگلیس گزارش سفر به کره شمالی — ۱۳۶۸؛ و روایت تماشای استقبال از تلویزیون در جماران و سخن امام (ره) خطبه عربی نماز جمعه تهران درباره بیداری اسلامی — بهمن ۱۳۹۰ بیانات در اجلاس سران جنبش عدم تعهد، تهران — شهریور ۱۳۹۱ پیام رهبر انقلاب به مناسبت پایان سیطره داعش — ۱۳۹۶ بیانات در دیدار با دانشآموزان، حسینیه امام خمینی (ره) — ۱۴۰۱ «(نظم جدید جهانی)»

بیانات رهبر انقلاب — دی ۱۴۰۴ «(می‌گویند ایران منزوی است؛ ابدا)»!