صبحگاه دهم رمضان

روایت صحنه

فضای رؤیایی و بهشتی؛ نه خون، نه آوار. باغی پر از گل رز سرخ و سفید و صورتی. آقا با لباس ساده و عرقچین نشسته؛ نوهٔ ۱۴ ماهه با لباس صورتی جلوش. آقا گلی به دست نوه می‌دهد. نور طلایی و اثیری. حس: آرامش؛ وصال؛ پایان قصه نه ویرانی، که رسیدن است.

آیهٔ این قصه

رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا ﴿٧٤﴾

﴿فرقان/۷۴﴾